Modeling.gr - Modelisto.com

Το Μαγικό Κασκόλ

Μία φορά ήθελα να αγοράσω ένα καινούριο κασκόλ. Πήγα λοιπόν, έκανα μία πολύ μεγάλη γύρα σε καταστήματα και εμπορικά. Είμαι διάσημος για το πόση ώρα θέλω να επιλέξω το «καλύτερο». Θέλω άπειρο χρόνο μέχρι να καταλήξω κάπου. Λοιπόν έχω την αυτοπεποίθηση ότι μπορώ να διακρίνω το καλύτερο ρούχο γιατί ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που έχει απήχηση στο κόσμο. Μπορώ με πολύ γρήγορες κινήσεις να ξεχωρίσω πιο ρούχο είναι αυτό που θα προκαλέσει αντίδραση και σε πιο κοινό. Το βλέπω ξεκάθαρα (έτσι νομίζω τουλάχιστον). Λοιπόν με τα πολλά, κάποια στιγμή αφού είχα κάνει άνω κάτω κυριολεκτικά τα μαγαζιά και είχα εκνευρίσει όλους τους υπαλλήλους που τους ανακάτευα τα ρούχα… το βρήκα…

Πως ήταν…
Ήταν μαύρο.. με φαρδύ ύφασμα παχύ, και από ιδιαίτερα στιβαρή πλέξη… είχε χοντρά κρόσσια που προεξείχαν αρκετά μακριά…

Το μαύρο χρώμα είναι το καλύτερο χρώμα για να βγάλεις στυλ σε αξεσουάρ, το μαύρο προκαλεί «απελπισία» (ότι και αν αυτό σημαίνει). Το μαύρο είναι και το χρώμα του καμουφλάζ, γιατί περνάει απαρατήρητο… έτσι είναι και το «καλύτερο» κασκόλ… προσθέτει στην ομορφιά και το στυλ, αλλά περνάει απαρατήρητο… κάνοντας ένα ωραίο blend με τα υπόλοιπα ρούχα, δεν πρέπει να είναι υπερβολικά έντονο και να τραβάει την προσοχή από την υπόλοιπη ένδυση (γιατί δεν παύει να είναι απλά ένα κασκόλ).

Το ύφασμα του είναι παχύ και φαρδύ… στο μάτι όταν είναι φορεμένο φαίνεται πλούσιο.. και σχεδόν μοιάζει σαν μικρό πέπλο φτιαγμένο να σε ξεχωρίσει από τους κοινούς «θνητούς», ή με απλά λόγια παραπέμπει σαν να είναι mini-σύμβολο εξουσίας (τύπου ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κτλ).

Τα κρόσσια του χοντρά και μακριά αντιπροσωπεύουν την πρόκληση. Για αυτούς που με βλέπουν και κάποια στιγμή θα αρχίζουν να παρατηρούν το κασκόλ (μάλλον γιατί θα έχουν εντοπίσει ότι είναι πηγή στυλ), αυτοί θα δουν και τα κρόσσια και την υποσυνείδητη πρόκληση…

Αυτό το κασκόλ κυρίως λόγω του χρώματός του, πηγαίνει και με τα περισσότερα ρούχα μου όπως σακάκια casual jacket κτλ… είναι πολύ «βολικό».

Το αγόρασα

Το έβαλα έξω σε μία έξοδό μου…
Τι έγινε ?... αν είναι δυνατόν… όλες αυτές οι μικρές ιστορίες που είχα στο μυαλό μου για το κασκόλ και πόσο τρομερό είναι και πως θα αρέσει κτλ, πίστευα ότι έχουν κάποια βάση αλλά… και ότι σίγουρα τα υπέρβαλα και λίγο, το είχα κάνει λες και ήταν «μαγικό»… δεν παύει να είναι απλά ένα κασκόλ…

Βγήκα έξω με μία κοπέλα που μου άρεσε (και ακόμα μου αρέσει). Για πρώτη φορά στη ζωή της μου έκανε το εξής κομπλιμέντο κοιτώντας τα ρούχα μου… “Είσαι πολύ όμορφος σήμερα… θα πρέπει να σε προσέχω”.
Μα καλά σκέφτηκα από μέσα μου, τι λέει? φοράω ακριβώς ότι φοράω και τις άλλες φορές… συν το κασκόλ…

Το ξαναέβαλα σε μία έξοδο διασκέδασης με την παρέα μου…
Οι φίλοι μου άρχισαν να παρατηρούν την εμφάνιση μου… μου κάνανε ένα σωρό κομπλιμέντα… ένιωθα λες και με περιεργαζόντουσαν, μου λέγανε για το άρωμά μου, για το σακάκι, για τα παπούτσια… για όλα… για όλα εκτός από το κασκόλ… μα καλά έλεγα… ότι έχω φορέσει το έχετε δει 100 φορές… τώρα τα παρατηρείτε και σας αρέσουν?

Τότε άρχισε να μου έρχεται… ήταν, πρέπει να ήταν το κασκόλ… όντως όλες αυτές οι ιστορίες που είχα σκεφτεί και για τις οποίες είχα φάει άπειρο χρόνο να βρω το «τέλειο» κασκόλ ίσχυαν… και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που το «μαύρο» κασκόλ πέρναγε και απαρατήρητο…

Εντωμεταξύ δεν ήταν μόνο το κασκόλ που έκανε τη διαφορά, αλλά και ο τρόπος που το φόραγες…

Έχει πολύ γέλιο… είχα δει 100δες νεαρούς να φοράνε κασκόλ γιατί μάλλον είναι η νέα μόδα της Ελλάδας στα αξεσουάρ ανδρών για το χειμώνα… δεν φτάνει που κάνει τόση ζέστη που ούτε ένα σακάκι δε μπορούμε να φορέσουμε, το κασκόλ μας μάρανε.. τέλος πάντων, είμαστε και θα είμαστε Ελληναράδες…

Ανάμεσα στους άπειρους «λάθος» τρόπους να βάλεις το κασκόλ, εγώ ήξερα τον ένα και μοναδικό… είναι ένας τρόπος, ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος να το δέσεις που αυτή τη στιγμή (και μάλλον για κανά χρόνο ακόμα) έχει την απόλυτη επίδραση στο image που βγαίνει προς τους άλλους…

Το κασκόλ δεν δένεται γύρω από το λαιμό, αλλά απλά τυλίγεται μία μόνο φορά χαλαρά, πολύ χαλαρά γύρω από αυτόν. Και οι δύο του άκρες έρχονται μπροστά, η μία από το δεξί στήθος και η άλλη από το αριστερό. Αφού τυλιχτεί, πρέπει να γίνουν οι εξής αλλαγές… πρέπει να χαλαρωθεί και άλλο έτσι ώστε να φαίνεται όλη η μπροστινή πλευρά του λαιμού μέχρι και το στέρνο, έως και εκεί που ξεκινάει το στήθος… Δηλαδή να φαίνεται ότι είναι «πολύ χαλαρό». Αυτό περνάει μία πρόκληση υποσυνείδητα σε αυτούς που σε βλέπουν. Ξέρουν ότι το φοράς σαν αξεσουάρ για στυλ… όταν όμως βλέπουν το δέσιμο αυτό… εσύ ο ίδιος τους δείχνεις ότι ναι, το φοράω για στυλ… και γουστάρω. Το «παράξενο» είναι ότι μόνο όταν τους δείξεις ότι το αποδέχεσαι εσύ το αποδέχονται και αυτοί. Ενώ όταν πας να το καλύψεις, το απορρίπτουν.

Γενικά όλα αυτά συμβαίνουν υποσυνείδητα από τον τρόπο που δένεις το κασκόλ (τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου). Α, και μία αλλαγή ακόμα που χρειάζεται για να γίνει το τέλειο δέσιμο, ή μάλλον δυο. Η πρώτη είναι ότι ενώ αφήνεις κενό στην μπροστινή πλευρά, στην από πίσω, δηλαδή στο σβέρκο πρέπει να τον καλύψεις τελείως, και μάλιστα μέχρι χαμηλά κοντά στους άνω ραχιαίους της πλάτης (αυτό γίνεται μόνο αν το κασκόλ είναι φαρδύ, αρκετά φαρδύ). Η δεύτερη και μάλλον το finishing touch, είναι ότι πρέπει οι δύο άκρες του να μην είναι συμμετρικές αλλά να έχουν μία τέτοια διαφορά στο ύψος που να φαίνεται τυχαία, ούτε πολύ μεγάλη, ούτε πολύ μικρή.

Αυτά σε γενικές γραμμές είναι οι βασικές λεπτομέρειες του δεσίματος.

Ο καιρός πέρασε και είχα αρχίσει να ξεχνάω το κασκόλ γιατί παρά το γεγονός ότι είναι χειμώνας, έκανε αρκετή ζέστη, τόσο που θα ήταν γελοίο να το φοράω.

Μία μέρα πήγα ξανά στο εμπορικό που είχα αγοράσει το κασκόλ, αλλά αυτή τη φορά για να πάρω ένα δώρο, ένα δώρο στην αγαπημένη μου μητέρα, που είχε γενέθλια. Αφού αφιέρωσα για άλλη μία φορά άπειρο χρόνο για να βρω το «τέλειο» δώρο που ήθελα να της πάρω… και καθώς πλησίαζα προς το ταμείο, εκεί είδα ένα πολύ μεγάλο κυκλικό πάγκο που είχε πολλά κασκόλ γύρω του κρεμασμένα. Ήταν κρεμασμένα με τέτοιο τρόπο που έβλεπες καθαρά πως είναι και τι αντιπροσωπεύει το καθένα.

Από πολύ μεγάλη απόσταση μου τράβηξε το μάτι ένα κασκόλ…
Αυτό που μου τράβηξε το μάτι ήταν τα χρώματά του και το πώς έμπλεκε το μάτι μέσα σε αυτά. Πλησιάζω κοντά και το πιάνω στα χέρια μου. Η υφή του ήταν απίστευτα μαλακή! σα σκέτο μπαμπάκι. Το χρώμα του ήταν κυρίως καφέ, με διάφορες ρίγες, άλλες μαύρες άλλες μπεζ, γενικά ακατάστατες χωρίς κάποια εμφανή συνέπεια μεταξύ τους. Τα κρόσσια του βγάζανε ένα τρελιάρικο vibe, κοντά και λεπτά σχεδόν σαν ξηλωμένες κλωστές.

«Μου αρέσει»
Αυτό σκέφτηκα μόλις το είχα στα χέρια μου, «ναι αυτό το κασκόλ είναι πολύ ωραίο και μου αρέσει…» λέω, ας πάρω και αυτό το δώρο στον εαυτό μου επί τη ευκαιρία.

Κοιτάω τη τιμή… €10!

Μα καλά λέω €10?!? Τόσο φθηνό? μήπως είναι μάπα και δεν το έχω καταλάβει? Το ξανακοιτάω… μου φαίνεται όντως μια χαρά. Τέλος πάντων ας το πάρω σιγά τα €10.

Πλησιάζω προς το ταμείο και εκείνη τη στιγμή φρενάρω… ξανακοιτάω το κασκόλ, χμμμμ… αυτή τη φορά το καφέ του μου φαίνεται σαν σκατουλί… είναι τελείως ξεκάρφωτο το χρώμα δεν συνδυάζεται με τίποτα σχεδόν από τα ρούχα που έχω.

Εντωμεταξύ ο λόγος που με τράβηξε σε αυτό από τα 10 μέτρα είναι και ο ίδιος λόγος που δεν θα ταιριάζει με τίποτα… είναι τόσο έντονο που σβήνει όλο το υπόλοιπο ντύσιμο. Αντί να συνοδεύει τα υπόλοιπα ρούχα που φοράω, το χρώμα του θα κάνει να φαίνεται το υπόλοιπο ντύσιμό μου να συνοδεύει αυτό!

Ήμουν σίγουρος, αν φόραγα αυτό το κασκόλ με οποιαδήποτε ρούχα, όχι μόνο δεν θα έπαιρνα κομπλιμέντα, αλλά πολλοί θα σκεφτόντουσαν από μέσα τους (μα καλά τι μ****κία κασκόλ είναι αυτό που πήγε και έβαλε). Είμαι σίγουρος 100%!

Τέλος πάντων δε γ****ται λέω, €10 είναι, το είδα και μου άρεσε, το παίρνω, τέλος!

Οι μέρες περάσανε και τώρα έχει αρχίσει να κάνει κρύο (ψ***-κρυο). Αυτή τη στιγμή που γράφω την ιστορία βλέπω και τα δύο κασκόλ πάνω σε ένα πάγκο απέναντί μου. Τα έχω εκεί διπλωμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Το «Μαύρο Κασκόλ της Απελπισίας» έτσι το έχω ονομάσει, και το «καφέ που μου αρέσει/άρεσε». Αν τα κοιτάξεις έτσι όπως είναι δίπλα δίπλα, το μαύρο φαίνεται φθηνό μπροστά στο καφέ (αλήθεια λέω!), παρά το γεγονός ότι το καφέ έκανε μόνο €10. Αλλά όταν τα φορέσεις είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα…

Οι μέρες πλησιάζουν που θα έχω χαλαρώσει λίγο με τη δουλειά και θα μπορέσω να ξαναβγώ με τη παρέα και τους φίλους μου. Λογικά θα φορέσω και ένα από αυτά τα κασκόλ (πονάει και ο λαιμός μου από κρύωμα).

Το κασκόλ που πρώτα μου έρχεται να πάω να φορέσω είναι το μαύρο… υπάρχει κάτι όμως… κάτι μέσα μου που με τσιγκλάει, με σπρώχνει και με ενοχλεί όταν πάω να το πάρω στα χέρια μου… δε ξέρω ακριβώς τι είναι.

Θυμάμαι και σκέφτομαι το συναίσθημα που είχα όταν είδα εκείνο το καφέ κασκόλ, το οποίο το βρήκα τυχαία, χωρίς καν να ψάξω, και είπα «μου αρέσει». Με ενοχλεί το γεγονός ότι θα το βάλω στην άκρη… για να φορέσω το μαύρο.

Και έτσι τα έχω αφήσει και τα δύο πάνω στο πάγκο απέναντί μου, σύντομα όμως θα έρθει η ώρα να διαλέξω ποιο θα φορέσω,

αυτό που αρέσει σε εμένα ή αυτό που αρέσει στους άλλους

?